Uit Belcampo

Aad Meinderts doet een oproep per tweet: 'Wie kan op 9-2 (morgen dus) om 12u voorlezen uit Belcampo?' Helaas moet De directeur werken, anders was hij naar dit graf in Rijssen gaan treinen, met in zijn rugzak één van zijn acht exemplaren van De filosofie van het belcampisme of de in eigen beheer uitgegeven bundel Verhalen. Hopelijk kan Pieter van Veen, waarnemend burgemeester, zijn plaats innemen.

Leessuggestie met anekdote: op 21 juli 1983 vond Belcampo op de deurmat van Schuitendiep 31 een envelop van de Literaire Loodgieters, met daarin de totale oplage van het uitgaafje Dichter. Belcampo werd verzocht een kwart van de totale oplage te houden en de overige drie exemplaren gesigneerd te retourneren aan de drie Literaire Loodgieters (Ruud Broens, Pierre Roth en Ewald Spieker). Dichter zou morgenochtend in zijn geheel moeten worden voorgelezen. Toepasselijk is het woord niet.

Harrie, Marjolein en Menno Wichman

Het zij ze vergeven: mensen die Koen Keppelenbos schrijven in plaats van Coen Peppelenbos. Dit is een erg ingewikkelde naam. Maar het kan erger.

Op de officiële website van het Vlaamse Radioboek staat een biografie van Marjolijn Marjolein Februari, dezelfde Marjolein wier roman in 2008 aan de universiteit werd besproken. Daphne, het meisje van marktplaats, biedt voor slechts € 3 het boekenweekgeschenk van Harry Harrie Mulisch aan - en ze is niet de enige. In het eerste nummer van Optima. Cahier voor literatuur en boekwezen uit 1988 staat op het omslag een aankondiging van het artikel 'Hasjiesj, inspiratie en de Club des Haschischins', van de hand van Menno Wigman Wichman. Tot driemaal toe komt de verschrijving voor in het tijdschrift. Dezelfde Wichman vertaalde Mallarmé voor De Revisor.

Het grootste schandaal op het gebied van schrijversverschrijvingen betreft Arnon Grunberg, die eigenlijk Arnon Grünberg heet.

Dag Aad

Criticasters zijn en masse in de val getrapt. Door kritiek te leveren op het hypermoderne promotieproject van museumdirecteur Aad Meinderts hebben zij precies gedaan waar de reclamejongens van het LM op hoopten: aandacht schenken aan Het Pantheon. Nieuws maken. Hoe meer hits hoe beter.

Het moet maar eens afgelopen zijn met het gezanik en gezeik. Een museumdirecteur is ook maar een mens. Zijn kinderen missen hem, blijkens de reacties op Wie volgt? 'Lieve papa, ik wil je een lieve knuffel geven. papa nu komt Ary een kus brengen jonas 4jaar dag aad'. Dat is mooier dan een bos honderd witte rozen. Ja, echt.

Arjen Fortuin wil eigenlijk bij Propria Cures

In het door onze ongeletterde vrienden van GeenStijl gesignaleerde filmpje over de redactie van Propria Cures geven redacteuren Erik Noomen, Tijn Sadée en Marck Burema anno 1996 hun oordeel over het meelopertje Beau van Erven Dorens, die beroemd wil worden als volwaardig PC-redacteur. Tegenover het dwarse geluid van Noomen, Sadée en Burema zet de Amsterdamse Studentenzender in deze reportage de welbespraakte Arjen Fortuin, redacteur van het 'saaie, droge' krantje Folia Civitatis.

Fortuin geeft toe de heimelijke wens te koesteren om in de PC-redactie te belanden, maar echte pogingen daartoe onderneemt hij niet. Als hem naar de kwaliteiten van Van Erven Dorens wordt gevraagd, zegt hij: 'Vorige week had hij een stuk over De Jurk, een film van Alex van Warmerdam, en daar had hij heel erg zijn best op gedaan, dat zag je. En het was ook goed'. Vervolgens geeft Arjen Fortuin Beau van Erven Dorens zijn zegen. Marck Burema is kritischer: 'Als Beau schrijft zoals hij drinkt, dan wordt het een hele grote. Maar eh...'.

Arjen Fortuin wordt weggezet als het braafste jongetje van de klas. Uitgever Vic van de Reijt over Folia: 'Dat hoor saai te zijn, PC heeft dan een grotere kans om leuk te zijn'. Fortuin vindt op zijn beurt dat PC 'niet zo erg sprankelt', de laatste drie, vier jaar.

De leukste uitspraken worden gedaan vanaf de veertiende minuut. Oud-redacteuren van Propria Cures hebben een gouden toekomst, is de stelling, 'je wordt vanzelf opgepikt'. Arjen Fortuin bekent dat hij 'ook wel graag bij de NRC wil werken'. 'Ergens in de buurt van de Dam zit een bordje 'NRC Handelsblad', daar zit de kunstredactie. En het is niet zo, als ik daar langs loop, dat ik naar dat bordje kijk: "O, stel je voor, over vijf jaar werk ik hier misschien wel!" Ik bedoel, ik zou best willen, maar...'.

A.L. Snijders: onhandelbare idioot

Uitgeverij AFdH heeft de website ververst met nieuwsberichten, videoverslagen, mailwisselingen en signeersessieverslagen omtrent A.L. Snijders. In een kort filmpje vertelt de schrijver in zijn werkkamer over het duivelse aantal pagina's dat zijn laatste boek telt. Hetzelfde boek wordt door Martin Lamboo eigenzinnig gerecenseerd. Joost Conijn en Martien Frijns woonden twee optredens van A.L. Snijders bij en doen verslag met woord en beeld. Uitgeverij Paul Abels, tot slot, maakte de mailwisseling met Nicolaas Matsier over spel-, stijl-, zet- en drukfouten publiek. Snijders' reactie: 'Ja, jij krijgt hulde, maar ik word door jullie beiden als een onhandelbare idioot voorgesteld'.

De mensen die niet kijken hebben ongelijk

Frank van Rest stelde twee uur geleden een prangende vraag: 'Zeg, zou Aad_LetMus al geland zijn?' Ja, museumdirecteur Aad Meinderts is geland in Jeruzalem. De twijfelaars, die dachten dat de supersonische pr-stunt vanzelf een wrange grap zou blijken, kunnen stoppen met twijfelen. Ruim een half uur geleden vroeg Meinderts zich nog af wat hij eigenlijk zou zeggen aan het graf van Jacob Israel de Haan, maar onder dit schrijven leest Ariane Boeken al een kwatrijn voor. Drie retourtjes Israël voor vier dichtregels? Het kon minder. Of Meinderts nu wel of niet een witte roos op het graf van De Haan zal leggen, iets wat bij orthodoxe joden niet gebruikelijk is, het werd niet duidelijk.

Aan kritiek heeft Meinderts geen boodschap. In een interview in de TROS Nieuwsshow veegde hij gisterochtend kritische vragen van tafel. Kort daarna kwam de bevestiging per tweet: 'was zelf ook niet ontevreden. Wel gezeur over geld. Blijft Nederland. Wat een kruideniers'.

De afgelopen dagen is het aantal 'followers' op Twitter gestegen van 52 naar 70. Misschien zitten er voetbalfans tussen, want zaterdagochtend zat Meinderts in de taxi van de neef van Rinus Michels. De museumdirecteur en zijn assistent verloren zich bijna in de techniek. Zo plaatste Aad_LetMus woensdagavond een schokkerig filmpje van een treinreis van Breda naar Den Haag, 'landschap langs spoorbaan', waarin hij en passant onthult dat zoon Erik een 'grote hiphopper' en 'graffitispecialist' is. Als de assistent opmerkt dat de live stream 'nul viewers' heeft, komt Meinderts met een onvergetelijke quote: 'De mensen die niet kijken hebben ongelijk'.

Het wachten is nu op foto's en video's vanaf de Olijfberg in Jeruzalem. Een laatste technische instructie voor Meinderts' iPhone is onderweg.

Uit de la (10)

Te klein voor een persbericht, te leuk voor de stapel oud papier. De directeur trekt de laatste la van Artistiek Bureau open en vervolgt de reguliere berichtgeving.

C.P. Vincentius is geen pseudoniem van De directeur, hoewel hun smaken overeenkomen. Op VPRO's De Drukfabriek meldt Vincentius trots dat tot zijn favoriete boeken ook Snippers op de rivier van A. Marja behoort en dat hij tevens graag Bidinald van A.L. Snijders zou willen bespreken.

Schrijfster Joke van Leeuwen is bang dat Belcampo een vergeten auteur is. Als puber las zij zijn verhalen zeer graag, vertelt ze op Cobra.be. 'Het is een heel eigenzinnige, mooie toch bijzondere verhalenschrijver geweest'. Belcampo was zijn tijd ver vooruit, want hij schreef met 'Bekentenis' een kloon-verhaal, 'lang voordat klonen bestond'.

In Propria Cures van enkele weken geleden schreef oud-redacteur Mensje van Keulen een fraai prozagedicht over de treurnis van signeersessies.

'Ik dacht, nu maar eens een cadeautje voor mezelf, dus voor Niels
Ik ben ook een Haagse van oorsprong, dus
Graag erin I.M. Gerard Reve
Zet u erbij ‘Gefeliciteerd van alle Wibo’s’
Niet met eu maar met o umlaut, nou moet u knoeien'

De signatuur van Salinger

Daags na de dood van Gerard Reve stroomden de bestellingen binnen bij antiquariaten. De wereldvreemde J.D. Salinger ging eergisteren hemelen, maar bij overzeese boekhandelaren is nog genoeg te koop.

Duurste boek is natuurlijk The Catcher in the Rye. Een exemplaar uit de eerste oplage van de eerste druk, in een staat zoals het boek destijds in de boekhandel lag, moet $ 125.000 kosten, exclusief portokosten natuurlijk. Maar daar staat niet eens de handtekening van de meester in. Zes authentieke regels handschrift, gericht aan een frater, uit 1967 zijn al iets goedkoper: $ 50.000. Maar een echte lezer wil gewoon een gesigneerde eerste druk van het meesterwerk in de kast hebben staan: voor de signatuur van Salinger op de titelpagina van The Catcher vraagt een Canadese antiquaar $ 33.500.

Wie een kleine $ 22.500 te besteden heeft, en meer gevoel heeft voor de provenance van een boek, koopt Lotte Jacobi's exemplaar van The Catcher in the Rye. Jacobi is verantwoordelijk voor de foto achterop het stofomslag van de eerste druk: dit jeugdportret van Salinger wordt nu overal geplaatst. Lotte Jacobi  maakte overigens ook enkele iconische kiekjes van Albert Einstein.

Een mooie brief van Salinger uit 1969, waarin hij herinneringen ophaalt aan zijn oorlogsjaren, heeft de waarde van een fatsoenlijke tweedehandsauto: $ 16.500, zo'n € 11.000. Salinger lijkt zich toen nogal te hebben verveeld: 'We got shuttled from State to State, and never saw a thing. Just bars and movie marquees and the backs of houses'. Het antiquariaat in Washington DC voegt een tweede brief bij, waarin Salinger het contact verbreekt: 'I'm afraid I'm at best a one-shot letter answerer, and so, with my genuine apologies, I'll put in the request that you forswear to send me any journals or such - I simply can't get it read'.

Maar - de mythe ten spijt - in zijn latere jaren bleef Salinger corresponderen. In 1975 liet Salinger een fan desgevraagd weten dat er inderdaad nog een flink aantal ongebundelde tijdschriftpublicaties van hem rondslingeren. Hij verwijst Marie Bouman naar de wat grotere bibliotheken. Maar ze hoeft de moeite niet te nemen: 'I don't recommend those old stories to anyone'. Dit handgeschreven oordeel kost $ 4.800.

Voor een zeer uitvoerige en persoonlijke brief uit 1981, gericht aan huisvriendin Mary Janet Eagleson, wil Forest Knolls slechts $ 12.500 hebben. Salinger deelt hierin zijn gedachten over het gebruik van homeopathische middelen mede, poedertjes die z'n knie hebben genezen. De schrijver koppelt astrologie aan stoelgang: 'let your concerned host know if you have in fact been pooping better, what with the pressure on Point 36 on the Stomach Meridian'. Hij adviseert de broer van Mary Janet voortaan pizza en cola ('the best of makeshift climaxes in this seedy world') te laten staan. Ironisch: 'Tim must want to live, or must at least not want to expire ignominiously, wretchedly, in his mother's house, possibly with reruns of The Dating Game on the TV screen'. De brief eindigt met een passage over films die hij heeft gezien: Jack Nicholson viel tegen als Frank Chambers in The Postman Always Rings Twice. In een postscriptum bespreekt Salinger, onder het gelegenheidspseudoniem 'Dr. Bones', de voor- en nadelen van contactlenzen en brillen.

Hoe dit onthullende epistel op de markt kon komen, is niet bekend. De brief dook in mei 2008 op op eBay. Niemand weet wat er de komende tijd nog zal opduiken. Een buurman van Salinger verklaarde eens dat de schrijver 15 of 16 voltooide romans heeft liggen.

Willem Bijsterbosch postuum op de Haagse boekenmarkt

Wanneer er een deelnemer aan de Haagse boekenmarkt overlijdt wordt er een kraam aan hem gewijd. Willem Bijsterbosch was weliswaar geen handelaar, maar hij was er altijd en hij hielp iedereen. Vandaag had hij voor het eerst zijn eigen kraam. Met zijn eigen boeken. Zelfs in het Duits en het Esperanto.
(Links op de foto: antiquaar Arthur Baart)

Wie volgt Aad Meinderts?

Iemand begon over oude media en nieuwe media. Over internet, YouTube en Twitter. Over met de tijd meegaan. Over jong publiek aanspreken. Iemand begon erover.

Op 5 maart gaan de deuren open. De verbouwing van het Letterkundig Museum heeft dan een kleine drie jaar geduurd; belangstellenden konden de ontwikkelingen bijhouden op een YouTube-kanaal. Ter gelegenheid van de nieuwe vaste opstelling Het Pantheon. 100 schrijvers - 1000 jaar literatuur ('brutaal, vitaal en onconventioneel') reist directeur Aad Meinderts langs de 100 gelukkigen die in deze canon zijn opgenomen. Meinderts zal eikels zaaien witte rozen leggen op hun graven. Eerbetoon na eerbetoon. Museumdirecteur op literaire roadtrip.

'Een passant in de buurt van het bezochte kerkhof of gedenkmonument zal een fragment voorlezen uit het werk van de betreffende schrijver of dichter. De 100 zorgvuldig gekozen citaten, door ‘gewone lezers’ voorgelezen, zijn tezamen een bloemlezing uit onze literatuur. Meinderts' reis voert hem door Nederland en België, maar ook zal hij onder meer Jeruzalem (Jacob Israël de Haan), Auvers-sur-Oise (Vincent van Gogh), Bazel (Erasmus), Bergen Belsen (Anne Frank), Formentera (Bert Schierbeek), Suriname (Albert Helman), Ghana (Willem Godschalck van Focquenbroch) en Greystones (Marten Toonder) aandoen. Op volle zee wordt niet alleen hulde gebracht aan Cola Debrot en J.H. Leopold, maar ook aan H. Marsman, die in 1940 om het leven kwam toen hij, de oorlog ontvluchtend, van Frankrijk naar Engeland overstak. De bijzondere verhalen die tijdens de literaire pelgrimage en aan het graf verteld worden, vormen een unieke literatuurgeschiedenis in anekdoten.'

Twijfelaars denken dat deze promotiestunt een grap zal blijken te zijn. Kwaadwillenden spreken van een ambtenaar die op vakantie gaat in de baas zijn tijd. 'En wie betaalt deze mooie trip?' Zij kunnen Meinderts volgen op Twitter, het eenentwintigste-eeuwse aspect van dit project. Een stagiair ('student Communication and Multimedia Design (CMD) and intern interactive concepts') geeft Meinderts nu een stoomcursus twitteren. Gisteren verklapte Meinderts dat zijn eerste pelgrimage hem naar het graf van Jacob Israël de Haan leidt. De snelle leerling kon een dag later al zijn lege flesje cola fotograferen. Vanochtend onthulde hij, live tijdens een symposium, dat Theo Witte geen yoghurt lust. Veelbelovende opmaat. Volgende week filmt Meinderts de steentjes op de zerk van een zionist.

Wie volgt? Tot op heden hebben 52 'followers' zich gemeld, waaronder veel landelijke uitgeverijen en enkele bibliotheken. De jongeren zijn ook enthousiast: 'mooi initiatief' schrijft een Zwolse studente, 'geloof me, dat wordt me wat' denkt mediadeskundige Ingrid Verkiel. Tweet!

De uitvaart van Willem Bijsterbosch (1955-2010)

Op kosten van de gemeente begraven worden betekent: geen koffie en geen cake. Wel antiquaar en voormalig marineman Arthur Baart die ‘Leve onze Marine’ van Gerard Reve voorlas en en passant vertelde het nog steeds een schande te vinden dat de redactie van het marineblad Alle Hens het gedicht indertijd geweigerd heeft. En een brief van de uitbaatster van de Wiener Konditorei. En Henk van Zuiden die als coördinator van de eenzame uitvaarten in Den Haag ‘Gedicht voor Michel K. resident’ voorleest, een gedicht van Willem zelf, uit zijn debuutbundel Motief onbekend. En 25 mensen, waaronder zeven antiquaren en de haringman van het Lange Voorhout. En Edith Piaf en Ramses Shaffy. En Willem Bijsterbosch zelf. Hij weet het nu.

Willem Bijsterbosch (1955-2010)

Afgelopen maandag overleed de dichter-schrijver Willem Bijsterbosch. Bijsterbosch publiceerde tussen 1981 en 1997 acht titels, voornamelijk korte romans. De laatste jaren schreef hij misschien nog wel, maar publiceren wilde hij waarschijnlijk niet meer. In de jaren negentig ging hij in de verpleging werken, maar de druk en de omgeving grepen hem te zeer aan. Het heeft hem, bijna letterlijk, gesloopt.

Jarenlang was Willem een opvallende verschijning op de boekenmarkt in Den Haag. Iedere donderdag was hij al vroeg aanwezig en meestal bleef hij tot het eind. Hij assisteerde boekhandelaren, nam hun kraam waar wanneer er iemand even weg was en probeerde op even enthousiaste als eigenzinnige wijze boeken aan de man te brengen. De laatste jaren zag hij er doorleefd uit, maar hij maakte altijd een vrolijke en vrije indruk.

Op maandag 25 januari wordt Willem gecremeerd, om negen uur ’s ochtends op begraafplaats Nieuw Eykenduynen in Den Haag. Op kosten van de gemeente, want op het laatst had Willem niets meer, alleen een bed, een tafel en een stoel. Zijn boeken had hij allang weggedaan, zijn typemachine en zijn bureau pas onlangs. Schrijven kon hij toch niet meer, meende hij.

Uit de la (9)

Er wordt een lijk gevonden tijdens de Buchmesse in Leipzig. De politie denkt dat het slachtoffer de sterauteur Mimi Blaise is, wier ware identiteit niemand kent. Politieagente Anna Stein vermomt zich als Blaise en maakt zichzelf in die hoedanigheid op de boekenbeurs bekend, om de moordenaar te laten denken dat hij de verkeerde persoon heeft vermoord. Een literaire Tatort, vanavond op DasErste.

Peter Rehwinkel, burgemeester van Groningen, vindt Nederlandse literatuur suf en 'hij kan er niets mee'. In een interview in het ondergrondse tijdschrift Literatief van Literair Dispuut Flanor zegt hij bij veel Nederlandse boeken te denken: 'ja, dat kan ik zelf ook wel'. Wat Rehwinkel zoekt in literatuur? Mooie woorden en zinnen die elkaar soepel opvolgen, 'de esthetiek van de taal'. De laatste Nederlandse roman die op zijn nachtkastje lag is Tommy Wieringa's Caesarion, waarvan hij danig onder de indruk was: 'buitenlands goed'. Helaas heeft Rehwinkel sinds zijn nieuwe job alleen tijdens vakanties tijd voor lezen.

Uit de la (8)

De schapenhond van Benno Barnard heeft een goede smaak. De dichter schrijft in zijn dagboek bij Knack dat hij zijn pup betrapte, 'terwijl hij lag te kauwen op de blijkbaar bijzonder smakelijke lederen band van 'La Belgique Illustrée' (Larousse, Paris, Préface d'Émile Verhaeren). Het boek was veranderd in pure materie, afkomstig van een dier dat in 1915 had geleefd.' Een week eerder nam hond Rolf al de Griekse landschildpad van Barnard junior in zijn bek.

André Swertz presenteert op de website van zijn antiquariaat een keur aan originele tekeningen, gouaches, etsen en litho's van Lucebert. Dit is de favoriet van De directeur. In de beschrijving van deze tekening wordt voorzichtig gesuggereerd dat de man wellicht dronken kan zijn ('man could be drunk') - dat is een uitgemaakte zaak. En wie zou hier model voor hebben gestaan?

Aanstaande zondag treedt A.L. Snijders op in Leeuwarden voor een wel zeer select publiek. Locatie? De huiskamer van Tine de Vries. De lezeres stuurde Snijders een enthousiaste kaart en hoopte dat de schrijver naar Friesland zou komen. Snijders antwoordde met een eenregelig kaartje: 'Als Tine de Vries een paar stoelen neerzet, dan kom ik.' Wie niet uitgenodigd is voor dit besloten boekenfeestje, kan altijd nog naar Nop Maas en Louis Stiller in de bieb.

Uit de la (7)

Te klein voor een persbericht, te leuk voor de stapel oud papier. De directeur haalt eindelijk weer eens wat paperassen uit de la van Artistiek Bureau.

Bij alle margedrukkers in Nederland en Vlaanderen is een oproep op de deurmat gevallen om drukwerk in te zenden voor Mooi Marginaal 4. In aanmerking komen vouwbladen, boekjes en echte boeken die in 2008 en 2009 op de (marginale) markt zijn gegooid. De directeur stuurt in ieder geval iets in. De jury van de bibliofiele wedstrijd staat op het punt zichzelf bekend te maken.

Op het laatste moment ging de verkooptentoonstelling niet door. Een fraaie collectie eerste drukken van Gerard Reve (catalogus) werd op dinsdag 22 december met veel bombarie in beslag genomen door de Amsterdamse politie. Oorzaak is een juridisch geschil tussen de vorige en huidige eigenaar van antiquariaat AioloZ. Piet van Winden, die zijn zaak in 2007 overdroeg aan Laurens Heij, zei later dat de zeldzame Reviana zijns inziens nooit meer tentoongesteld zullen worden - laat staan verkocht.

Wiel Kusters legt de laatste hand aan zijn biografie van Pierre Kemp: Benno Barnard schrijft er in zijn dagboek ook over. De levensbeschrijving zal dit voorjaar verschijnen bij uitgeverij Vantilt. De bachelorscriptie van De directeur over de vriendschap tussen Kemp en de bibliofiele huidarts E.F. Tijdens wordt voor de gelegenheid waarschijnlijk gereduceerd tot een voetnoot.

Die andere biograaf - Rob Groenewegen - hoopt dit jaar op zijn lijvige biografie van Jo Otten te promoveren. Op zijn weblog schrijft hij regelmatig over spectaculaire vondsten en plaatst hij af en toe oproepen om informatie. De directeur houdt hem in de gaten.

Menno Voskuil bouwt op de website van de beste boekenzoekmachine gestaag aan zijn reeks over reeksen. In de laatste aflevering staat De vrije bladen centraal, sinds 1939 alom bekend van de bundel Omneveld havenlicht van A. Marja.

Het Utrechtse antiquariaat Hofman laat zich sinds kort ook digitaal bezoeken. Zo kunnen online klanten zien op welke plank hun bestelling heeft gestaan. Tl-buizen aan ornamentplafonds: geen zeldzame combinatie bij antiquariaten.

Uit de la (6)

Echte bibliofielen laten internationale boekenbeurzen als de veelgeprezen Amsterdam Antiquarian Book, Map & Print Fair links liggen en reizen op 29 december af naar Ermelo. Wever van Wijnen Boekverkopers houdt de laatste drie dagen van het jaar een grandioze uitverkoop. Boeken gaan per kilo.

Het is zo stil op Artistiek Bureau. Wat vreet De directeur uit? Wel, vandaag stelde hij een top 10 samen voor Literatuurlog.

Uit de la (5)

Boekenblogger Leo Willemse schrijft op de website van de Openbare Bibliotheek Amsterdam over A. Marja: 'niet alleen een rare kerel, maar ook een prima schrijver., methet hart op de goede plek' [typefouten van de auteur]. Willemse weet zelfs dat Snippers op de rivier 'een paar jaar geleden [= 2008] nog heruitgegeven' is.

Het eerste deel van Nop Maas' Reve-trilogie is juichend ontvangen, maar universitair docent Sander Bax vindt het een 'zeer middelmatige biografie over Gerard Reve'. Over het boek: 'een met nogal obligate tussenzinnen aaneengeschreven verzameling citaten uit Maas' archief'. Over de schrijver: 'geen waardige hermeneuticus [...] weigert consequent om datgene wat hij ons presenteert in een interpretatief kader te plaatsen'.

Zondag 6 juni 2010 wordt de zoveelste Letterenloop gehouden. Schrijvers, journalisten, cabaretiers en boekhandelaren lopen jaarlijks het vuur uit de sloffen voor een goed doel. Onder de joggers bevonden zich de laatste keer Abdelkader Benali, Sylvia Hubers, Dolf Jansen en Frank Noë. Jan Siebelink was afgelopen jaar zijn sportschoenen vergeten.

Boekhandel De Slegte in Groningen heeft de vernieuwde opstelling en het frisse likje verf op 12 december gevierd met een groot feest. In het filmverslag houdt directeur Ron Mulders een praatje, leest kinderboekenschrijfster Marja Kema een stukje uit haar boek en draagt Driek van Wissen zijn sonnet 'Het goede van De Slegte' voor:

De kunstkritiek is mij vaak om het even
Omdat ik bitter weinig waarde hecht
Aan wat een doorsnee recensent hier zegt
Over een boek dat pas is uitgegeven

De klaagzang die nog steeds wordt aangeheven
Door zo'n zwaar gefrustreerde letterknecht
Is volgens mij gewoon onterecht
Of op z'n minst behoorlijk overdreven

Zo worden schrijvers dus kapotgeschreven
Zo zegt men wel. Maar dat gebeurt niet echt
De boeken zijn gelukkig heel gebleven
En worden hier in stapels neergelegd

En krijgen dan goedkoop een tweede leven
Wie bij De Slegte ligt is heus niet slecht

Uit de la (4)

Dichter des Vaderlands Ramsey Nasr zoekt een appartement in Amsterdam. Dit laat de organisatie van het literaire festival Winternachten weten. Nasr in een mail: 'Aangezien ik erachter ben gekomen dat dit me niet gaat lukken tenzij via via, bij dezen mijn dringende vraag: ken je iemand die gaat verhuizen of een mooie woning verhuurt, laat het mij a.u.b. weten! Ik wil zelf zo snel mogelijk, liefst voor eind februari naar Amsterdam verhuizen, en wat ik vooral nodig heb is genoeg plek voor mijn boeken en cd’s, want dat zijn er nogal veel. Ook als je tips hebt, en bv. organisaties, websites of andere manieren kent die me verder zouden kunnen helpen, zou ik dat heel graag horen. De gouden-tipgever krijgt een fles champagne, twee appelbeignets en een heuse limerick cadeau… Heel erg bedankt en vele groeten van Ramsey.' Tips mogen naar ramsey@winternachten.nl.

Uit de la (3)

Te klein voor een persbericht, te leuk voor de stapel oud papier. De directeur haalt nog eens wat paperassen uit de la van Artistiek Bureau.

Eén van de dertig luxe-exemplaren van Van Ostaijens Het bordeel van Ika Loch (1925) heeft op een Franse veiling 3100 euro opgebracht. De richtprijs van het opdrachtexemplaar was 2500 euro. Het boek had een handgeschreven opdracht van Paul van Ostaijen aan René Magritte, die voor deze uitgave het frontispice tekende. De koper wenst anoniem te blijven.

Een literaire verschrijving op het weblog van Stichting Drukwerk in de Marge: in een bericht over een veiling van oude drukpersen, snijmachines en zetbokken wordt het hoogtepunt van de verzameling - een kniehevelpers uit 1856 - toegeschreven aan F.B. Hotz, 'klaarblijkelijk een Nederlandse fabrikant'. F.B. Hotz was een schrijver. Verre voorvader H.P. Hotz zal worden bedoeld.

De Slegte heeft de twijfelachtige eer de schitterende Brieven van John Keats te mogen verramsjen. Ideale treinlectuur. Van heelveel voor slechts 16 euro 99. De directeur en De stofjas houden wel van een beetje lijkenpikkerij en grafschennis.